Fout
  • JFTP::login: Unable to login
  • JFTP::write: Unable to use passive mode

alt

Journaliste Fréderike Geerdink werkt al geruime tijd als correspondent in Turkije. Sinds 2006 woonde ze in Istanbul en schreef ze vooral over de Koerdische en Armeense kwestie. Haar opdrachtgevers varieerden van vrouwenbladen Flair, Viva en Plus tot de serieuzere ANP en HP/De Tijd. Het viel lezers al snel op dat Geerdink vooral over de Koerdische kwestie nogal kort door de bocht schreef.
 
Het werd nog erger toen Geerdink in 2011 de website KurdishMatters.com begon en naar eigen zeggen  “ze de noodzaak en het vertrouwen voelde om dieper in het meest urgente probleem van Turkije te duiken: het Koerdische vraagstuk.” Volgens Geerdink “voelt het als het enige ding waar ik me nu toe kan wijden”. De teksten van Geerdink werden zo extreem dat veel lezers haar bestempelden als een spreekbuis voor de Koerdische terreurorganisatie PKK. Zelf ontkent Geerdink dat de PKK een “terreurorganisatie” is. Onder andere de Europese Unie, Verenigde Naties, Verenigde Staten en Nederland erkennen de PKK wel nadrukkelijk als een terreurorganisatie.
 
Het werd zelfs zo erg dat Geerdink naar Diyarbakır verhuisde, een Turkse stad in Oost-Anatolië waar vooral de PKK erg sterk is. De stad heeft een pro-PKK burgemeester in Osman Baydemir en de regio staat bekend als een bolwerk van de PKK. Al snel bleek Geerdink ook een partner c.q. geliefde te hebben.
 
Volgens velen is de vriend van Geerdink zelf ook een Koerdische PKK-sympathisant en de echte reden waarom Geerdink zich momenteel zo richt op de Koerdische kwestie en zich de laatste jaren ontpopt heeft tot een ware PKK-spreekbuis. De wegens wreedheden en criminaliteit beruchte PKK houdt zich vooral bezig met criminaliteit, ontvoering en terrorisme. Ook het verleiden van buitenlandse journalisten, voornamelijk vrouwen, door PKK-Koerden om ze daarna in de trant van loverboys te bewegen positief te schrijven over de PKK, komt vaak voor.
 
Gedurende de PKK-terreur, dat al bijna 40 jaar speelt, zijn er al honderdduizenden slachtoffers en ruim 50.000 doden gevallen anno 2013. Het merendeel van de slachtoffers waren jonge kinderen, vrouwen en onbewapende burgers die naar willekeur uitgezocht werden. De PKK begon zijn eerste aanval op 30 juli 1979 met de moord op de achtjarige zoon van de Turks-Koerdische parlementariër Mehmet Celal Bucak, welke als afschrikking moest dienen voor andere Turks-Koerdische politici om niet samen te werken met de Turkse overheid.
 
De terreurbeweging PKK wordt naast deze wreedheden ook overschaduwd door criminele activiteiten zoals prostitutie, afpersing, drugshandel en wapensmokkel.
 

Reacties   

 
#1 Mustafa 29-09-2013 14:39
Liefde maak je (in het geval van deze mevrouw: inderdaad) blind.
 

Login of registreer om een reactie te plaatsen