Fout
  • JFTP::login: Unable to login
  • JFTP::write: Unable to use passive mode

De eerste nacht zag ik in principe helemaal niks bijzonders toen ik aankwam in Kızılay waar mijn hotel was gestationeerd. Verder dan een zeer kleine groep van ongeveer 5 jongeren en op de hoek tegenover ze, een groep politieagenten van 30 personen, was er niet te zien.
 

alt

"I have arrived, let the revolution begin...” Met deze woorden begon ik mijn berichten aan de studenten in Ankara waarvan ik vermoedde dat ze erg actief waren. Met de zin bedoelde ik niet dat ik de nieuwe leider was, maar meer dat als er een revolutie zou plaatsvinden; deze het best nu plaats kon vinden zodat ik het zou meemaken. Het bericht was uiteraard niet serieus bedoeld maar meer als een grap.
 

De dag (10 juni 2013) begon al veelbelovend met een toespraak van de Turkse premier Erdoğan dat “zijn geduld niet eeuwig zou duren” en dat hij dan “de taal van de demonstranten zou spreken”. Gezien het feit dat hij de demonstranten “provocateurs, onruststokers en geweldplegers” noemde, was het een indirecte verwijzing dat Erdoğan geweld wilde plegen om de protesten te onderdrukken.
 

altDe Turkse media is vrijwel volledig voorbijgegaan aan de protesten in Istanbul – tenminste, dat probeerden ze. Op 3 juni kon de Turkse zender NTV de protesten niet meer negeren toen duizenden demonstranten bij de hoofdkwartier van de zender stonden en door gesloten deuren schreeuwden. NTV werd zo in de verlegenheid gebracht door te rapporteren over de protesten tegen zichzelf.

 

alt

Er zijn al enkele dagen voorbijgegaan sinds mijn artikel over de Gezi Parkı protesten in Istanbul. In mijn artikel ‘De commotie rondom Gezi Parkı in Turkije’ verhaalde ik vooral over de protesten in Istanbul en de achtergrond daarvan. Recente informatie heeft mij doen besluiten dat de protesten in andere delen van Turkije langzaamaan een ander karakter krijgen dan die in Istanbul.